Logaritmische spiraalantenne met een typische versterking van 3,6 dBi en een frequentiebereik van 1-12 GHz (RM-LSA112-4R).

De logaritmische spiraalantenne is een klassieke hoekantenne waarvan de metalen armen worden begrensd door logaritmische spiraalvormige krommen. Hoewel visueel vergelijkbaar met de Archimedes-spiraal, maakt de unieke wiskundige structuur het een echte "frequentie-onafhankelijke antenne".

De werking ervan berust op de zelfcomplementaire structuur (de metalen en luchtspleten hebben dezelfde vorm) en het puur hoekige karakter. Het actieve gebied van de antenne bij een specifieke frequentie is een ringvormige zone met een omtrek van ongeveer één golflengte. Naarmate de werkfrequentie verandert, beweegt dit actieve gebied soepel langs de spiraalarmen, maar de vorm en elektrische eigenschappen blijven constant, waardoor een extreem brede bandbreedte mogelijk is.

De belangrijkste voordelen van deze antenne zijn de ultrabreedbandprestaties (bandbreedtes van 10:1 of meer zijn gebruikelijk) en het inherente vermogen om circulair gepolariseerde golven uit te stralen. De belangrijkste nadelen zijn de relatief lage versterking en de noodzaak van een complex gebalanceerd voedingsnetwerk. De antenne wordt veel gebruikt in toepassingen die breedbandwerking vereisen, zoals elektronische tegenmaatregelen (ECM), breedbandcommunicatie en spectrumbewakingssystemen.