Planar antenne met een typische versterking van 30 dBi en een frequentiebereik van 10-14,5 GHz (RM-PA10145-30).

Een planaire antenne is een categorie antennes waarvan de stralingsstructuur voornamelijk op een tweedimensionaal vlak is vervaardigd. Dit in tegenstelling tot traditionele driedimensionale antennes zoals parabolische schotels of hoornantennes. Het meest bekende voorbeeld is de microstrip-patchantenne, maar de categorie omvat ook geprinte monopoolantennes, sleufantennes en andere typen.

De belangrijkste kenmerken van deze antennes zijn hun geringe profiel, lichte gewicht, eenvoudige fabricage en integratie met printplaten. Ze werken door specifieke stroommodi op te wekken in een platte metalen geleider, waardoor een stralingsveld ontstaat. Door de vorm van de patch (bijvoorbeeld rechthoekig of rond) en de voedingsmethode aan te passen, kunnen de resonantiefrequentie, polarisatie en het stralingspatroon worden geregeld.

De belangrijkste voordelen van planaire antennes zijn de lage kosten, het compacte formaat, de geschiktheid voor massaproductie en het gemak waarmee ze in arrays kunnen worden geconfigureerd. De belangrijkste nadelen zijn de relatief smalle bandbreedte, de beperkte versterking en het beperkte vermogen. Ze worden veel gebruikt in moderne draadloze apparaten zoals smartphones, routers, GPS-modules en RFID-tags.